Heraklion i Cretaquarium: Zamek na wodzie, weneckie ślady i rekiny

Po pierwszych dniach adaptacji i testowania hotelowych basenów w Kokkini Hani, przyszedł czas na ruszenie w drogę. Będąc zaledwie kilkanaście kilometrów od stolicy wyspy, grzechem byłoby nie zobaczyć, co ma do zaoferowania największe miasto na Krecie. Nasz plan na ten dzień był prosty i opierał się na kompromisie: najpierw atrakcja gwarantująca zachwyt najmłodszych, a potem zanurzenie się w historii i wąskich uliczkach weneckiej Candii (bo tak dawniej nazywano Heraklion).

Zaczęliśmy od Cretaquarium w miejscowości Gournes, by po południu przenieść się do centrum stolicy, zwiedzić zamek na wodzie, potężne arsenały i poszukać cienia pod Fontanną Morosiniego. Jeśli zastanawiacie się, jak logistycznie rozegrać taki wyjazd, gdzie zostawić samochód, by nie zbankrutować, i czy to w ogóle dobry pomysł na wycieczkę z maluchem – ten wpis odpowie na Wasze pytania.

Cretaquarium: Podwodny świat w Gournes (Dojazd, ceny i parking)

Zaledwie 15 minut drogi na wschód od Heraklionu znajduje się Cretaquarium (Thalassocosmos). Zlokalizowano je na terenie dawnej, amerykańskiej bazy wojskowej w Gournes. Dla zmotoryzowanych to ogromny plus. Przestrzeń jest tu na tyle duża, że pod samym wejściem znajduje się gigantyczny, darmowy parking. Odpada więc krążenie po wąskich uliczkach i szukanie miejsca postojowego, co bywa zmorą wielu europejskich atrakcji.

Bilety wstępu w sezonie letnim kosztują około 12 EUR dla osoby dorosłej (w miesiącach zimowych cena spada o połowę). Dzieci do lat 4 wchodzą za darmo, a starsze pociechy (5-17 lat) korzystają ze zniżek.

Samo akwarium to jedno z najlepszych morskich obserwatoriów, w jakich do tej pory byliśmy. W przeciwieństwie do komercyjnych, głośnych parków rozrywki, które potrafią wywołać mieszane uczucia – jak chociażby opisany przez nas Loro Park na Teneryfie – Cretaquarium stawia na czystą edukację i fascynację lokalnym ekosystemem. Skupia się niemal w całości na florze i faunie Morza Śródziemnego.

Dla dzieci to absolutny hit. Trasa zwiedzania jest poprowadzona w półmroku, co latem stanowi przyjemną ucieczkę przed upałem. Mijamy kolejne zbiorniki – od tych ogromnych, gdzie nad głowami przepływają rekiny i żółwie morskie (Caretta caretta), po mniejsze, wymagające skupienia.

Na spokojne przejście całej ekspozycji z dzieckiem, które co chwilę zatrzymuje się przy płaszczkach czy ukwiałach, warto zarezerwować około 1,5 do 2 godzin. Trasa jest w pełni przystosowana dla wózków dziecięcych, co bardzo ułatwia logistykę.

Gdzie zaparkować w Heraklionie? Praktyczna logistyka

Po wizycie u morskich stworzeń ruszyliśmy w stronę Heraklionu. Stolica Krety to tętniące życiem, gęsto zabudowane miasto o trudnym ruchu ulicznym. Wjazd do ścisłego centrum wypożyczonym samochodem to proszenie się o otarcia zderzaka i utratę nerwów.

Rozwiązanie jest proste: Port of Heraklion Parking. To ogromny, płatny plac postojowy zlokalizowany na terenie portu, tuż przy starej marinie i twierdzy Koules. Wjazd znajduje się od strony głównej drogi nadbrzeżnej. Całodniowy postój kosztuje tam zazwyczaj około 3-4 EUR, co czyni go jednym z najtańszych i najwygodniejszych rozwiązań. Stąd do ścisłego, historycznego centrum miasta dojdziecie spacerem w kilka minut.

Twierdza Koules: Wenecki zamek na wodzie

Z parkingu portowego pierwszy punkt programu widać jak na dłoni. To Rocca a Mare, częściej znana pod turecką nazwą Koules – masywna, szesnastowieczna twierdza strzegąca wejścia do starego portu.

Aby do niej dojść, trzeba przespacerować się kamiennym falochronem. Budowla robi potężne wrażenie. Republika Wenecka, która rządziła Kretą przez stulecia, wiedziała, jak budować obiekty nie do zdobycia. To właśnie z tego miejsca broniono się podczas oblężenia Candii (Heraklionu) przez wojska Imperium Osmańskiego – oblężenia, które przeszło do historii jako najdłuższe na świecie, trwające aż 21 lat (1648–1669)!

Wejście do wnętrza twierdzy kosztuje około 4 EUR. Warto wejść do środka nie tylko dla ekspozycji historycznych (znajdziecie tam kule armatnie, amfory wydobyte z wraków i makiety statków), ale przede wszystkim dla potężnych, grubych na kilka metrów murów, które w upalne dni działają jak naturalna klimatyzacja. Na górze znajduje się rozległy taras, z którego roztacza się świetny widok na miasto i port.

Weneckie Arsenały (Neoria): Fabryki dawnych okrętów

Wychodząc z twierdzy w stronę centrum miasta, po lewej stronie, tuż przy ruchliwej ulicy, natraficie na masywne, podłużne budowle z łukowymi sklepieniami. To Weneckie Arsenały.

Służyły one do budowy, naprawy i zimowania floty wojennej oraz handlowej. Pierwotnie morze docierało pod same wejścia do hal, ale z biegiem lat teren został sztucznie powiększony i dziś oddziela je ulica. Podziwiając tę użyteczną i przemyślaną architekturę morską, nietrudno odnaleźć podobieństwa do budowli, które opisywaliśmy chociażby w nadadriatyckiej Chioggi, uchodzącej za siostrę Wenecji. To ten sam budowlany rozmach, który kształtował śródziemnomorski handel.

Spacer w głąb Candii: Od Agios Titos do Loggii

Spod Arsenałów ruszyliśmy w górę reprezentacyjnym deptakiem – ulicą 25 Sierpnia. To ulica wolna od ruchu samochodowego, wyłożona gładkim kamieniem i otoczona zadbanymi, neoklasycystycznymi kamienicami. Pierwszym ważnym przystankiem był plac przy kościele Agios Titos (Świętego Tytusa).

Idąc dalej prosto, docieramy do absolutnej perły weneckiej architektury cywilnej – Loggii. Był to klub dla szlachty i urzędników Republiki Weneckiej. Spotykano się tu, by omawiać sprawy gospodarcze i plotkować z dala od pospólstwa. Dzisiaj budynek pełni funkcję ratusza miejskiego, ale dziedziniec z pięknymi arkadami jest otwarty dla turystów. To doskonałe miejsce, by schronić się przed słońcem.

Kawałek dalej ulica rozszerza się w Plac Lwów, którego centralnym punktem jest Fontanna Morosiniego. Zbudowana w XVII wieku, miała za zadanie dostarczać wodę pitną mieszkańcom. Składa się z ośmiu płatków i podtrzymujących główną misę rzeźb czterech lwów. Dziś to punkt orientacyjny i najpopularniejsze miejsce spotkań, wokół którego skupiają się liczne kawiarnie oferujące tradycyjne bougatsa (ciasto filo z kremem lub serem).

Ulica 1866: Zapachy i smaki miejskiego targowiska

Na południe od Fontanny Morosiniego zaczyna się ulica 1866, znana jako Central Market. To długa, wąska, zadaszona markizami aleja, na której tradycja miesza się z komercją. Wciąż jednak unosi się tu zapach tego, co na Krecie najlepsze: górskich ziół, gojnika, lokalnego miodu tymiankowego i dojrzałych serów (graviera).

Oprócz pamiątek i przypraw, z bocznych uliczek dobiega zapach świeżo pieczonego mięsa – to świetne miejsca na szybki obiad. W mniejszych, rzadziej uczęszczanych knajpkach prostopadłych do rynku znajdziecie autentyczne souvlaki czy owoce morza w rozsądnych cenach.

Podsumowanie: Heraklion to miasto, które nie owija w bawełnę. Jest głośne, miejscami chaotyczne i surowe, ale kryje w sobie wspaniałe ślady historii i rewelacyjną kuchnię. Połączenie podwodnego świata Cretaquarium z popołudniowym zwiedzaniem zamku i weneckiego centrum to sprawdzony scenariusz na jednodniową, nienużącą wycieczkę dla całej rodziny. Wymaga jednak dobrego zaplanowania parkingu i przygotowania na sporo chodzenia w słońcu.

A Wy wolicie uciekać od miejskiego gwaru w stronę natury, czy lubicie zgubić się w historycznych uliczkach południowych miast? Podzielcie się wrażeniami w komentarzach!